स्वतःची कहाणी सांगण्यापेक्षा समाजाची कहाणी लिहिण्यातच मला अधिक समाधान मिळतं…
काही दिवसांपूर्वी एका व्यक्तीने सहजच मला विचारलं,
“सर, तुम्ही तुमचं आत्मचरित्र लिहायला हवं…!”
क्षणभर मनात विचार आला आणि मी हसत उत्तर दिलं—
“नाही… अजून तरी नाही!”
कारण आत्मचरित्र लिहिण्यासाठी केवळ वय वाढणं पुरेसं नसतं; त्यामागे अनुभवांची मोठी शिदोरी, संघर्षांची अनेक पर्वं आणि आयुष्याने दिलेल्या असंख्य शिकवणींचा प्रदीर्घ प्रवास असावा लागतो. आणि खरं सांगायचं तर, मला अजून स्वतःला त्या टप्प्यावर पोहोचलोय असं वाटत नाही.
मी स्वतःकडे एखाद्या मोठ्या व्यक्तीच्या नजरेने पाहत नाही.
मी अजूनही एक विद्यार्थीच आहे.
रोज काहीतरी नवीन पाहतो, काहीतरी नवीन अनुभवतो, काही चांगल्या माणसांकडून शिकतो, काही प्रसंगांकडून धडा घेतो आणि त्या अनुभवांना शब्दांत उतरवण्याचा प्रयत्न करतो.
माझ्या आयुष्यात अजून खूप काही करायचं आहे.
खूप दूरचा पल्ला गाठायचा आहे.
यशाची अनेक शिखरं चढायची आहेत.
आणि कदाचित कधीतरी मागे वळून पाहताना वाटेल—
“हो… आता या प्रवासाची कहाणी सांगावी!”
तो दिवस आला, तर आत्मचरित्राचा विचार नक्की करेन.
पण आज मात्र माझं लिखाण माझ्याभोवती फिरत नाही.
मला लिहायचं आहे ते समाजाबद्दल… माणसांबद्दल… त्यांच्या जगण्याबद्दल… त्यांच्या वेदनांबद्दल… त्यांच्या स्वप्नांबद्दल आणि कधी कधी आपल्या आजूबाजूला घडणाऱ्या अशा छोट्या-छोट्या गोष्टींबद्दल, ज्या मोठा अर्थ सांगून जातात.
माझ्यासाठी लेखन म्हणजे स्वतःची ओळख करून देण्याचं माध्यम नाही;
तर समाजाकडे पाहण्याची एक संवेदनशील नजर आहे.
आणखी एक गोष्ट मला विशेष आनंद देते…
मी स्वतः माझ्याबद्दल किती लिहिलं, यापेक्षा माझं लिखाण वाचून एखाद्या वाचकाने माझ्याबद्दल दोन शब्द लिहिले, एखाद्याने माझ्या विचारांची दखल घेतली किंवा एखाद्याच्या मनाला माझा एखादा शब्द भिडला—
हीच माझ्या लेखणीची खरी पोचपावती आहे.
कारण लेखकाची खरी ओळख त्याने स्वतः लिहिलेल्या परिचयातून नव्हे,
तर त्याच्या शब्दांनी वाचकांच्या मनात निर्माण केलेल्या जागेतून होते.
म्हणून आज आत्मचरित्र लिहिण्याची घाई नाही…
अजून प्रवास बाकी आहे,
अजून शिकणं बाकी आहे,
अजून अनुभवायचं आहे,
अजून लिहायचं आहे…
आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे—
अजून स्वतःला घडवायचं आहे!
कदाचित म्हणूनच आज माझी कथा मी लिहिण्यापेक्षा,
माझे शब्दच माझी ओळख लिहीत आहेत…
✍️ एस. के. भिसे
(लेखक, कवी)
