लेख /कविता

✍️ एकमन संतोष भिसे,📰 JBN महाराष्ट्र NEWS | विशेष लेख आयुष्य म्हणजे एक पुस्तकच आहे…काही पानं आनंदाने भरलेली, काही आठवणींनी सजलेली, तर काही पानं अश्रूंनी भिजलेली.कधी कधी आयुष्यात असा प्रसंग येतो, की आपल्याला वाटतं—“बस्स… आता सगळं संपलं!”एखादं नातं तुटतं, एखादं स्वप्न अपूर्ण राहतं, अपयश पदरी पडतं किंवा एखादी व्यक्ती कायमची दूर जाते… आणि आपण त्या एका प्रसंगालाच आपल्या संपूर्ण आयुष्याचा शेवट समजतो.पण खरं पाहिलं तर…एक पान संपतं, पुस्तक नाही!जखम झाली म्हणून प्रवास थांबत नाही.अपयश आलं म्हणून स्वप्न संपत नाही.कोणी सोडून गेलं म्हणून आयुष्य रिकामं होत नाही.काही माणसं आपल्या आयुष्यात येतात, काही शिकवून जातात आणि काही न सांगता निघून जातात. त्यांच्या जाण्याने निर्माण झालेली पोकळी काही काळ असह्य वाटते; पण काळ पुढे सरकत राहतो आणि आयुष्याची नवी पानं उघडत राहतात.आपली अडचण एवढीच असते की आपण जुन्या पानावरच थांबतो.तेच दुःख पुन्हा पुन्हा आठवतो…त्याच चुका पुन्हा पुन्हा मनात आणतो…आणि मग स्वतःलाच सांगतो—“माझ्यासाठी आता काही उरलेलं नाही.”पण आयुष्य हळूच सांगत असतं—“थांबू नकोस… अजून पुढची पानं बाकी आहेत!”कदाचित पुढच्या पानावर एखादी नवी संधी तुमची वाट पाहत असेल.कदाचित एखादं अपूर्ण स्वप्न पूर्ण होणार असेल.कदाचित एखादी व्यक्ती तुमच्या आयुष्यात येऊन जुन्या जखमांवर प्रेमाचा हात ठेवणार असेल.आणि कदाचित एक दिवस तुम्ही मागे वळून पाहाल आणि म्हणाल—“ज्याला मी माझ्या आयुष्याचा शेवट समजलो होतो, तोच माझ्या नव्या सुरुवातीचा क्षण होता!”म्हणून आयुष्याच्या एखाद्या पानावर दुःख लिहिलं असेल, तर पुस्तक बंद करू नका.पान उलटा…कारण तुमची कथा अजून पूर्ण झालेली नाही.आज परिस्थिती कठीण असेल, आज मन उदास असेल, आज सगळं चुकीचं वाटत असेल… तरीही उद्याचं पान तुमच्या हातात आहे.शेवटचा अध्याय अजून लिहिलेला नाही.आणि कधी कधी…आयुष्याची सगळ्यात सुंदर गोष्ट शेवटच्या पानावरच लिहिली जाते!✍🏻 शब्दांकन : एकमन संतोष भिसेJBN महाराष्ट्र NEWS“अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य, न्याय व हक्क”तुमच्या गावापासून महाराष्ट्रापर्यंत…

स्वतःची कहाणी सांगण्यापेक्षा समाजाची कहाणी लिहिण्यातच मला अधिक समाधान मिळतं… काही दिवसांपूर्वी एका व्यक्तीने सहजच मला विचारलं,“सर, तुम्ही तुमचं आत्मचरित्र लिहायला हवं…!” क्षणभर मनात विचार आला आणि मी हसत उत्तर दिलं—“नाही… अजून तरी नाही!” कारण आत्मचरित्र लिहिण्यासाठी केवळ वय वाढणं पुरेसं नसतं; त्यामागे अनुभवांची मोठी शिदोरी, संघर्षांची अनेक पर्वं आणि आयुष्याने दिलेल्या असंख्य शिकवणींचा प्रदीर्घ प्रवास असावा लागतो. आणि खरं सांगायचं तर, मला अजून स्वतःला त्या टप्प्यावर पोहोचलोय असं वाटत नाही. मी स्वतःकडे एखाद्या मोठ्या व्यक्तीच्या नजरेने पाहत नाही.मी अजूनही एक विद्यार्थीच आहे. रोज काहीतरी नवीन पाहतो, काहीतरी नवीन अनुभवतो, काही चांगल्या माणसांकडून शिकतो, काही प्रसंगांकडून धडा घेतो आणि त्या अनुभवांना शब्दांत उतरवण्याचा प्रयत्न करतो. माझ्या आयुष्यात अजून खूप काही करायचं आहे.खूप दूरचा पल्ला गाठायचा आहे.यशाची अनेक शिखरं चढायची आहेत.आणि कदाचित कधीतरी मागे वळून पाहताना वाटेल—“हो… आता या प्रवासाची कहाणी सांगावी!” तो दिवस आला, तर आत्मचरित्राचा विचार नक्की करेन. पण आज मात्र माझं लिखाण माझ्याभोवती फिरत नाही.मला लिहायचं आहे ते समाजाबद्दल… माणसांबद्दल… त्यांच्या जगण्याबद्दल… त्यांच्या वेदनांबद्दल… त्यांच्या स्वप्नांबद्दल आणि कधी कधी आपल्या आजूबाजूला घडणाऱ्या अशा छोट्या-छोट्या गोष्टींबद्दल, ज्या मोठा अर्थ सांगून जातात. माझ्यासाठी लेखन म्हणजे स्वतःची ओळख करून देण्याचं माध्यम नाही;तर समाजाकडे पाहण्याची एक संवेदनशील नजर आहे. आणखी एक गोष्ट मला विशेष आनंद देते… मी स्वतः माझ्याबद्दल किती लिहिलं, यापेक्षा माझं लिखाण वाचून एखाद्या वाचकाने माझ्याबद्दल दोन शब्द लिहिले, एखाद्याने माझ्या विचारांची दखल घेतली किंवा एखाद्याच्या मनाला माझा एखादा शब्द भिडला—हीच माझ्या लेखणीची खरी पोचपावती आहे. कारण लेखकाची खरी ओळख त्याने स्वतः लिहिलेल्या परिचयातून नव्हे,तर त्याच्या शब्दांनी वाचकांच्या मनात निर्माण केलेल्या जागेतून होते. म्हणून आज आत्मचरित्र लिहिण्याची घाई नाही… अजून प्रवास बाकी आहे,अजून शिकणं बाकी आहे,अजून अनुभवायचं आहे,अजून लिहायचं आहे…आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे—अजून स्वतःला घडवायचं आहे! कदाचित म्हणूनच आज माझी कथा मी लिहिण्यापेक्षा,माझे शब्दच माझी ओळख लिहीत आहेत… ✍️ एस. के. भिसे(लेखक, कवी)

झाडाकडे पाहिलं की एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते—गळून पडणं म्हणजे संपणं नसतं.ऋतू बदलतात, पाने गळतात, फांद्या कोरड्या पडतात; कधी वादळ झाडाची एखादी फांदी तोडून नेतं. पण त्या झाडाच्या आत कुठेतरी पुन्हा नव्याने जगण्याची ताकद जिवंत असते. योग्य वेळ आली की त्याच खोडावरून एक नाजूक हिरवा कोंब बाहेर येतो… आणि झाड पुन्हा एकदा अंकुरतं.माणसाचं आयुष्यही यापेक्षा वेगळं नाही.कधी एखादं नातं तुटतं, कधी विश्वासाला तडा जातो, कधी मेहनत करूनही अपेक्षित यश मिळत नाही. काही स्वप्नं डोळ्यांसमोरच विखुरतात. परिस्थिती आपल्याला अशा वळणावर आणून उभी करते, जिथे पुढचा रस्ता दिसत नाही. त्या वेळी मनात एकच प्रश्न निर्माण होतो—“आता पुढे काय?”पण निसर्गाचं उत्तर अगदी साधं असतं—“पुन्हा सुरुवात कर.”झाड गळून पडलेल्या पानांचा हिशोब ठेवत नाही. काल किती फांद्या तुटल्या, कोणत्या ऋतूत किती नुकसान झालं, याचा विचार करत बसत नाही. ते फक्त आपल्या मुळांवर विश्वास ठेवतं आणि योग्य वेळ येताच पुन्हा हिरवं होतं.माणूस मात्र अनेकदा जुन्या आठवणींच्या ओझ्याखाली स्वतःलाच बांधून घेतो. कुणीतरी केलेला अपमान, मिळालेलं अपयश, तुटलेलं नातं, गमावलेली संधी… आपण सगळं मनात साठवत जातो. आणि मग हळूहळू मन कठीण होतं.सगळ्या गोष्टी सोडून देऊन पुन्हा एकदा अंकुरणे हे झाडाला जमते;आणि सगळ्या गोष्टी मनात ठेवून अकडणे माणसाला.म्हणूनच कधी कधी स्वतःला थोडं मोकळं करणं गरजेचं असतं.जे झालं ते स्वीकारणं गरजेचं असतं.ज्यांनी सोडून दिलं, त्यांना सोडून देणं गरजेचं असतं.आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे—स्वतःला पुन्हा एक संधी देणं गरजेचं असतं.कारण आयुष्याची सुंदरता ही सगळं आपल्या मनासारखं घडण्यात नाही; तर जे आपल्या मनासारखं घडलं नाही, त्यानंतरही पुन्हा उभं राहण्यात आहे.आज जर आयुष्य एखाद्या कोरड्या फांदीसारखं वाटत असेल, तरी निराश होऊ नका. कदाचित त्या शांततेच्या आत एक नवा अंकुर जन्म घेण्याच्या तयारीत असेल.गळून पडलेलं पान झाडाची ओळख नसतं;त्यातून पुन्हा फुटलेला कोंब ही त्याची खरी जिद्द असते.म्हणून भूतकाळाला ओझं न बनवता अनुभव बनवा.मनात कटुता न ठेवता शांतता निवडा.आणि प्रत्येक नव्या सकाळीकडे एक नवी संधी म्हणून पाहा.कारण आयुष्य किती वेळा आपण पडलो याची कथा नसते;तर प्रत्येक वेळी आपण पुन्हा कसे अंकुरलो, याची कहाणी असते.✍🏻 एकमन संतोष भिसे

प्रत्येक सकाळ ही आपल्या आयुष्यातील एक नवीन सुरुवात असते. कालचा दिवस कितीही कठीण गेला असला, कितीही अडचणी आल्या असल्या किंवा काही चुका झाल्या असल्या, तरी सकाळचा उगवता सूर्य आपल्याला पुन्हा एकदा नव्या उमेदीने उभे राहण्याची प्रेरणा देतो. कालच्या चुका हा अनुभव असतो, तर आजचा दिवस ही स्वतःला सिद्ध करण्याची संधी असते.सकाळच्या प्रसन्न वातावरणात मनाला एक वेगळीच ऊर्जा मिळते. पक्ष्यांचा किलबिलाट, उगवत्या सूर्याची कोवळी किरणे आणि निसर्गातील शांतता आपल्याला सकारात्मक विचार करण्यास शिकवते. म्हणूनच दिवसाची सुरुवात जर चांगल्या विचारांनी, सकारात्मक दृष्टिकोनाने आणि आत्मविश्वासाने केली, तर दिवसभरातील प्रत्येक कामात उत्साह आणि आनंद जाणवतो.आयुष्यात कितीही अडचणी आल्या तरी निराश होऊ नका. प्रत्येक अडचणीमागे एक शिकवण असते आणि प्रत्येक नवीन दिवस आपल्याला काहीतरी चांगले करण्याची संधी देतो. काल काय घडले यापेक्षा आज आपण काय करणार आहोत, हे अधिक महत्त्वाचे आहे. त्यामुळे भूतकाळातील चुका विसरून भविष्याची सुंदर स्वप्ने मनात ठेवत वर्तमानातील प्रत्येक क्षण आनंदाने जगायला हवा.सकारात्मकतेचा धरूया हात,नव्या ध्येयाची करूया सुरुवात!हसत-खेळत जगा प्रत्येक क्षण,प्रसन्न राहो सदैव तुमचे तन-मन.आपल्या मनात चांगले विचार असतील, मेहनत करण्याची तयारी असेल आणि स्वतःवर विश्वास असेल, तर कोणतेही ध्येय अशक्य नाही. म्हणून आजच्या या नव्या दिवसाची सुरुवात नवीन आशा, नवीन विचार आणि नवीन स्वप्नांसह करूया.🌞 आजचा उगवलेला दिवस तुमच्या आयुष्यात आनंद, समाधान, उत्तम आरोग्य, नवीन संधी आणि भरभरून यश घेऊन येवो. प्रत्येक क्षण आनंदाने जगा आणि प्रत्येक संधीचे सोने करा.🌺 शुभ सकाळ!आपला आजचा दिवस आनंदमय, उत्साही आणि यशस्वी जावो!

जामनेर:- 25/08/2026अंधश्रद्धा निर्मूलन समिती महाराष्ट्र राज्य शाखा जामनेर च्या वतीने आयोजित करण्यात आलेल्या तालुकास्तरीय निबंध स्पर्धेत न्यू इंग्लिश स्कूल, मालदाभाडी च्या विद्यार्थ्यांनी घवघवीत यश संपादन केले. यामध्ये पाचवी ते सातवी च्या पहिल्या गटात कु. मोहिनी जितेंद्र पाटील द्वितीय व याच गटात कु. नेहा दिलीप परखड हीने तृतीय क्रमांक पटकावला. तसेच आठवी ते दहावीच्या गटात कु. पूर्वी संतोष नानोटे हीने द्वितीय क्रमांक मिळविला. या स्पर्धकांचा शाळेचे मुख्याध्यापक एस आर शिकोकार यांनी सत्कार केला. तसेच मार्गदर्शक विजय सैतवाल सर यांचे कौतुक केले. शाळेत शुद्धलेखन सराव व मुद्देसूद विषय मांडणीचे मार्गदर्शन मराठी विषय शिक्षक विजय सैतवाल सरांनी आम्हाला केले यामुळेच आम्ही यश संपादन करु शकलो असे स्पर्धकांनी माध्यम प्रतिनिधींशी बोलताना मत व्यक्त केले.कार्यक्रमाचे सूत्रसंचालन एन. एस. पाटील यांनी केले तर आभार आर. एल. कोळी यांनी मानले. यशस्वी विद्यार्थ्यांचे ए. बी. पाटील, श्रीमती एस. एस. सोनवणे, श्रीमती के. आर. सुरवाडे, मनोज जैन यांसह पंचक्रोशीतील मान्यवर, गावकरी यांनी अभिनंदन केले आहे